Abdulaziz ALTEKİN

Dede Korkut hikayelerini okumuş ya da en azından bir yerlerde duymuşsunuzdur. Orada geçen bir kahraman vardı: Deli Dumrul!

Deli Dumrul hangi işe el atsa başarısızlıkla sonuçlandığından en son kendini kanıtlamak için kuru bir dere yatağına köprü yapar. Köprüden geçenlerden bir akçe, geçmeyenlerden zorla iki akçe alır.

Bu hikayeleri okuduğumuzda çocuktuk! Böyle saçmalık mı olur, yok mu buna dur diyecek bir babayiğit derdik.

Ve büyüdük. Her ne kadar akla mantığa oturmasa da böyle bir şeyin mümkün olduğuna artık eminiz.

Şöyle ki;

Bölgemizin en temel iki sorunu elektrik ve sudur!

Elektrik zulmünü gölgelemek için kaçak kozunu kullanıyorlar. Güzel bir taktik çünkü kimse Kürtler’in kaçak elektriğinden yaz kış karanlığa mahkûm edilen günlere değinmiyor. Gerçi mahkemeler kaçak yo diyor ama halk görmek ve duymak istediğine inandığı için bu konuda adım atılamıyor.

Bu konuda daha önce birçok yazı kaleme aldığım için bugün sadece suya değineceğim.

Deli Dumrul’a rahmet okutturan olay:

Bazı mahallelerde su yok. Yıllar geçmesine rağmen bu konuda ilerleme de yok. Bazı mesken sahipleri kuyu açmakla sorunu çözerken bazıları evlerin üzerine ekstra depo indirerek yarayı yamalıyor.

Peki, Deli Dumrul nerede?

Bu konuyu MarSU’da çalışan arkadaşlara sorduk. Vatandaşlardan gelen şikayetleri aktardık. Cevap karşısında şaşkına döndür.

Arkadaşlar su sorununu inkâr etmedi. Ama, her eve tankerle su yardımı yapıyoruz hocam, diyerek sorunla nasıl baş ettiklerini ifade etmeye çalıştı.

Sorunun muhatabı vatandaşa aktardım bu bilgiyi.

Hocam bizim apartmanda otuz daire var. Normalde yirmi tonluk tankeri gönderiyorlar ama hadi tanker otuz tonluk olsun. Yani günlerce bir tonluk suyla idare etmemizi istiyorlar. Bu suyla yemek mi yapılacak, namaz mı kılınacak yoksa temizlenilecek mi?

Her iki taraf da kendince haklı. Ortada bir sorun var ve çözüm için adım atılıyor. Karşı taraf adımı görüyor fakat yeterli değil.

Naçizane ben de düşüncelerimi dile getirdim.

Tarlada su çıkartmadan önce bitkileri sulamak için su olan bir yerden bidonlarla su taşırdı. Aynısını kendilerine önerdim. Belediyeye vereceğiniz su parasıyla kendinize özel şahıslardan su alın dedim.

Benim aklıma geleni onlar çoktan yapıyormuş. İşte Deli Dumrul olayı burada başlıyor.

Apartman sakinleri kazdıkları kuyuya su alıp boşaltıyor. Suyu kullanmak isteyen vatandaş vanayı açıyor. Su geliyor ama nereden? Belediyenin koyduğu saatten! Ay sonu geliyor. Su verilmeyen mahalleye sayaç okuma memuru geliyor. Su verilmemesine rağmen fatura kesiliyor. Vatandaş isyan ediyor lakin sesini kimseye duyuramıyor.

Başka bir öneride de bulunayım dedim: Su çıkartın!

Bunu birkaç apartman yapmış. Onların sorunu ise üç katına çıkmış.

Birincisi elektriği kendi ceplerinden ödedikleri için her ay en az altmış yetmiş bin sadece elektrik faturası kesiliyor.

İkincisi oluşabilecek herhangi bir arızayı kendileri gidermek zorunda.

Ve geldik en önemli kısma:

Hiçbir dahili olmamasına rağmen belediyeler atık su bedeli kalemi altında buralara da fatura kesiyormuş.

Deli Dumrul sıradan bir vatandaş olsa toplum bir şekilde tepki gösterir. Maalesef Modern Deli Dumrul’un üstünde resmi kıyafetler var. Bununla baş etmenin tek yolu, seçilmişlerin öne geçip bu zulme engel olmasıdır.

Ne yazık ki onlar da oturdukları koltuğun sefasını son ana kadar sürüyorlar. Son düzlükte seçim göründü mü koltuktan kalkıp derdiniz bizim derdimiz diyorlar. Ama onlara da hak veriyorum. Hizmet edecek kişileri seçmek yerine ideoloji ve particilikle hareket edilirse başımızdan Deli Dumrullar asla eksik olmaz. Vesselam…