Mecit Akgül / Yazar

Elio gittikten sonra eve döndüm. Çok geçmeden babam da geldi. Evin önündeki dama serili olan fiğlere baktı.

"Şu tavukların hepsini kessem hakları değil mi?" dedi. Babam kızgınlıkla.

"Tavuklar kızılacak ne yaptı?"

"Her gün onları zorla avluya indiriyorduk. Bugün yukarı çıkmamışlar."

"Yukarı çıkıp ne yapacaklar?"

"İçindeki arpa ve buğdayları tavuklar ayıklasınlar diye fiğleri dama serdim. Bugün dama çıkmamışlar. Fiğleri bu haliyle eksem yarısından fazlası buğday ile arpa olur."

"Baba, tavukları çalıştıran, tavukların emeğinden yararlanan tek toplum biziz her halde."

"Ne çalışması? Gagalarını gübrenin içine daldıracaklarına, temiz buğdayları ayıklasalar daha iyi olmaz mıydı?"

"Mecido seni babana şikayet ediyorum. Geldiği günden beri her sabah, tavuklara avuç avuç buğday atar. Karnı tok olan hayvan yukarda ne arasın?" dedi annem.

"O zaman yarın otursun fiğlerin içindeki, buğday ile arpaları ayıklasın" dedi babam.

"Ayıklamam. Yarın tavuklara buğday vermem. Gelsinler işlerinizi yapsınlar" dedim.

"İyi edersin. Ben bu fiğleri ekemem. Yarın çift sürmeye gitmem" dedi.

Tavukların işlerini ihmal etmeleri, bir iş gününe mal oldu.