Ruhuma fısıldama, sakın uyandırma beni,
Dinlenmek istiyor ruhum, en derinlerde…
Bedenime gülümseyen bir ses tonunda,
Arınıyor dünyadan, sessizce.
Sonsuzluğa bir öpücük bırakıp,
Mutluluğa giden bir trende dinlenmek istiyor ruhum.
Hiçlikte kaybolmuş düşüncelere mahkûm,
Kendi sessizliğinde yolunu arıyor.
Yaşamak mı zor, yoksa susmak mı bu aralar?
Arafta gibiyim…
Mutluluk mu, hüzün mü?
Aralarındaki fark neydi?
Sorulara boğulmuş bir beyinle yaşamak,
Kendi ruhuna prangalar vurmak,
Bazen kendinden bile uzaklaşmak…
Ve ben,
Tüm bu karmaşanın içinde
Biraz sessizlik, biraz huzur,
Biraz da kendimi bulmak istiyorum.
Belki de insanın en büyük ihtiyacı,
Her şeyden kaçmak değil;
Kendi ruhunun sesini yeniden duyabilmektir.
Bu yazı toplam 22 defa okunmuştur.