Kerpiç kerpiç üstüne,
nasırlı ellerim acıyor.
Kerpiçten bir ev yaptım;
damı akmaz, suyu kesilmezdi.
Güneşin kavurucu sıcağında,
alın terimi sildiğim her mendili
duvara birer birer astım.
Gün gelecek, o mendillerin
gözyaşlarımı sileceğini
nereden bilebilirdim?
Bağ ektim, bostana döndü.
Toprağa tohum attım,
buğday oldu;
aşımızı, ekmeğimizi yoğurduk.
Yüzüme bakınca
aynaları silmek gelmedi içimden.
Ah, nerede o yıllar?
Emek emek işlediğimiz
o güzelim yıllarım nerede?
Nerede şimdi
kerpiçten yaptığım o evim?
Nerede alın terim,
ellerimin nasırı,
duvarlara astığım mendiller?
Hepsi bir zamanın hatırası,
hepsi ömrümden kalan
sessiz bir iz…
Bu yazı toplam 100 defa okunmuştur.