Abdulaziz ALTEKİN

Yıl 2013!

Arkadaşlarla bir Karadeniz turu yapalım dedik.

Normalde sabahları uyuduğumuz için kahvaltıyı geç yapardık. Fakat yolculuktan mı bilinmez sabah ezanından sonra kurt gibi acıkmıştık.

Şansımıza, yemeği geçtik açık fırın bile bulamadık o saatte!

Camiden çıkan bir amcayı durdurup açık bir yer var mı diye sorduk.

Menemenci tek açıkmış.

Samsun’un Menemeni!

Meğersem çok meşhurmuş bu menemen ve özellikle insanlar onun için burayı ziyaret ediyormuş.

Hemen oraya gittik.

Sade bir yer olmasına ve içeride kimsecikler olmamasına rağmen masaların ortasında duran kocaman odun sobası yanıyordu.

Hemen etrafını sardık.

Hoş geldiniz falan filan konuşmasına girmeden hemen yeme istedik.

Menemen olana kadar bize birkaç ekmek getirdiler. Fırından yeni çıkmıştı. Lokantanın arka tarafında küçük bir yerde kendileri yapıyorlardı.

Ekmekleri bitirdikten sonra artık kalkıp gideriz diye adama takıldık.

Sağ olsun ekmekler ikramımız olsun diyecek kadar cömertti.

Doyduk sanıyorduk!

Menemen gelince nasıl yedik, hangi ara bitti anlamadık.

Bu güzel yemek için herhalde iyi bir ödeme alırlar diye düşünürken neredeyse döner fiyatı bile olmayan bir ücret ödedik.

Ve yolumuza devam ettik.

Amacımız Sümela Manastırını görmekti.

Bir yerde şoför durdu.

Dağı tırmanırken dikkat edin düşerseniz aşağıya kadar yuvarlanırsınız diyerek öğütte bulunmayı ihmal etmedi şoförümüz.

Yukarı çıkana kadar kan ter içinde kaldık. Girişte bizi bir abi karşıladı. Kemençesi elinde, bizi görür görmez çalmaya başladı.

Onca yolu tırmanmamış gibi bir de orada oyandık.

Sıra geldi Sümela’ya!

Giriş ücretliymiş. Çoğu arkadaş çıkmak istemedi. Birkaç kişi oraya gitmişken içeriye girmesek olmaz diyerek parayı verdiler. Ama hakket çok pahalıydı.

Sonra aklıma kredi kartım geldi. Kartı alırken özellikle müzelerin ücretsiz olduğunu söylemişlerdi.

Sordum. Karta ücretsizmiş.

Ben de geçtim.

Gezme alanı çok azdı. Yarısından fazlası restore ediliyordu.

Ama Mardin’in tarihi evlerinden farksızdı.

Şimdi ben bu anıya neden girdim diye merak ediyorsunuzdur.

O zaman Sümela’nın ücreti, yediğimiz yemekten daha fazlaydı. Tam da bu yüzden anlattım.

Bu günlerde ne yazık ki aldığımız her şeyde bunu neden pahalı dediğimizde hemen doları öne sürerler. Tamam yeme-içme sektörü ve hizmet sektörü yaptıkları harcamaları hesaplayarak zam yapabilirler. İyi de tarihi mekanların ne gibi bir dolar harcaması olabilir ki?

O zaman da öyle bir şey yoktu şu anda da yok. Sadece insanları sömürmek için bir kılıf uydurulmuş. Zaten her şey ateş pahası. Üstüne bunlar da yüklenmek istiyorlar.

Mardin’e gelen turistlerden tarafımıza gelen şikayetlerden biri de bu!

Hem bazı yapılar içeride küçük küçük yerler açarak kiraya verip kazanç elde ediyorlar. Hem de farklı çevrelerden bağış topluyorlar. Buna rağmen hala yüksek meblalarda ücret talep edilmesi hiçbir vicdana sığmaz.

Fiyatı geçtim bazı yerler keyfi biçimde ziyareti bile kısıtlayabiliyor.

Misal bir ara ziyarete gelen arkadaşlar Sıla Konağı’nı görmek istemişlerdi. Gittik fakat kapıdan içeriye giremedik. Yanılmıyorsam o zaman Hercai dizi çekimleri vardı.

Aslında o kadar uzağa gitmemize de gerek yok.

Bugünlerde çekilen Uzak Şehir dizisine bakalım.

Albora Konağı’nı görmek için ülkenin öbür ucundan gelen misafirler ya çekim günü ya da çekim olmayan gün nedeniyle geri çevriliyorlarmış.

Bunlar yetmezmiş gibi bir de para dilenen çocuklar türemiş.

Taktik şu: Size rehberlik edeyim mi? Evet cevabını alırlarsa sorun yok. Hayırda ise hemen bozuk paranız var mı diye soruyorlarmış.

Memleketin sorunu turist kazıklayan yeme-içme yerleri diye düşünürken bir de böyle haberlerle karşılaşmak maalesef üzücü.

Bir yanda doları bahane edenler diğer yanda bu sorunlar. Bu gidişle Mardin’e kimse gelmek istemezse oturup halinize ağlamayın.

Umarım yetkililer en kısa sürede bu sorunları ortadan kaldırırlar. Vesselam…