Sadullah GÜNEŞ / Yazar

Evet, hacı olmak kolay ama hacı olarak kalmak zordur. Çünkü hacının en büyük düşmanı şeytandır, şeytan hacının yakasını bırakmaz. Muhammet İkbal’le ilgili bir anektot anlatılır: Pakistanlı hacılardan bir kısmı hacdan dönünce Muhammed İkbal hocayı ziyaret ederler ve hurma ile zemzem ikramında bulunurlar. İkbal, hacılara; “Hicaz’dan hurmalar getirdiniz, zemzem getirdiniz, seccadeler getirdiniz, bu getirdiğiniz hediyeler için teşekkür ederim ama bunların yanında; Hz. Ebubekir’in sadakatini, Hz. Ömer’in adaletini, Hz. Osman’ın hayâsını, bir de Hz. Ali’nin yiğitliğini ve ilmini getirseydiniz de ülkemizi yeniden inşa etseydik” der.

 

Öyle gözüküyor ki biz “taze hacılar” memleketlerimize döndüğümüzde âdete sudan çıkmış balığa döneceğiz. Yoğun bir ibadet ve dualarla geçirdiğimiz otuz günün sonunda adeta Cennet gibi bir iklimden, günah işlemenin çok kolay olduğu bir dünyaya dönüşün şaşkınlığı içerisinde olacağız. Tıpkı bir demircinin kızgın demiri soğuk suya daldırması gibi bir durumla karşılaşacak pek çoğumuz. Kâinatın sevgilisinin kokusunun hissedildiği mekânlardan ayrılıp, eski alışkanlıklarımızın yaşandığı, nefsimize gem vuramadığımız mekânlara geri döneceğiz.

 

Biliyorsunuz, Arafat bir mahşer provasıdır. Hepimiz bunu gördük. Mahşer provası yapmış bir hacı olarak bundan sonraki hayat; hacdan önce ve hacdan sonra olmak üzere ikiye ayrılacak. Bu bilinçte olmamız gerektiğini düşünüyorum. Hacdan sonra bir beyaz sayfa açmalı. Hiç şüphesiz, hac sırasında herkes beyaz bir sayfa açmak, bir kalp inşa etmek ve inşaallah günahları silinmiş bir amel defterine sahip olmak istemiştir. Hem geçmişe, hem de ahirete bir yolculuk yaptığımızı düşünüyorum. Onun için, gördüğümüz ve yaşadığımız hakikatlerden sonra, elde ettiğimiz kazanımları korumaya gayret etmeli, bizde meydana gelen bu olumlu değişiklikleri görenler de hacca, dolayısıyla İslama özenmelidir.Bu Allah’ın üzerimizdeki hakkıddır.