Abdulaziz ALTEKİN

Diyelim ki bir dost meclisinde oturdunuz. Ve konu Mardin’in sorunlarına geldi. Konuşma sizce nasıl devam eder?

İzninizle siz düşünürken ben kısa kısa değineyim:

Mardin merkezden başlayalım.

Trafik artık çekilmez hale geldi. Eskiden bir tane çevre yolu gerekiyordu şimdi en az iki tane şart. Özellikle sınav günleri trafik felç oluyor. Millet sinir krizi geçiriyor.

Altyapıya hiç girmeyelim. Medeniyetlere ev sahipliği yapmış bir yer olmasına rağmen her hafta bir yer kazılıyor. Aynı anda herkes çalışsa günahmış gibi doğalgaz için ayrı, elektrik ya da su ve kanalizasyon için ayrı ayrı kazılıyor.

Bozuk yollar, kesik sular, elektrik zulmü de var ama diğer yerlere bakalım.

Midyat!

Çok değil yakın geçmişte milletin toplanıp ilçemizi il yapın dediğini hatırlıyorum. Maşallah ne il ama! Seyitler mahallesinde yaz boyunca sular kesikti. Millet tankerlerle su alıp depolarına boşaltıyordu. Hatta bazı iddialara göre kendi paralarıyla aldıkları o sulara sayaçlardan geçince bir daha fatura geliyordu. Herhalde illerde vatandaşlara böyle zulümler yapılıyor bilemiyorum.

Aldığım duyuma göre geçen hafta elektrik şirketi yine köylülerin tepesine binmiş. Saatleri değiştirmeniz gerekiyor yoksa kaçak işlem yaptığınıza dair tutanak tutulur diye. İyi de 2006’dan bu yana zaten en az üç defa değiştirildi. Üstelik elektrikler de hafta içi ya da sonu farketmez sürekli kesiliyor. Arıza birimini arıyorsun numaramı nereden buldun diye azar işitiyon. Müdürle görüşmek istiyon kapıda güvenli var randevusuz alıyor. Randevu almak istiyorsun sekreter yok. Vatandaşlar öyle bir kısır döngüde işte.

Bir de baş belası yollar var. Diğer yerler öyle mi bilmiyorum ama beş köye giden yol berbat hale gelmiş. 2019 seçimlerinde normalde yapılacaktı. O zaman fen işleri müdürüyle görüştüğümde ihaleyi alan firmanın kaçtığını fakat en yakın zamanda yeni firmanın iş başı yapacağını söylemişti. Yıl 2026 ve maalesef hala yapılmamış.

Böyle bir ilçeden bahsediyoruz işte. Gel gör ki bir ev altı milyona satılıyor. Haliyle kiralar uçmuş. Halk yine biraz mesafeli davranıyor ama gelen memurlar çevreyi bilmediği için mecburen verilen fiyatları normal sanıp kabul ediyorlar. Bu ev sahibi ve kiracıları bağlar tabi. Ama gerçekten vicdansızlık. Hele ki su ve elektriğin kesildiğini düşünürsek!

Dargeçit biraz daha sakin!

Küçük bir ilçe olmasının yanında köşede yer alması aslında büyük bir avantaj. Gürültü yok denecek kadar az. Hatta ilçede trafik ışıkları yok. Gerçi trafik ışıkları olmadan da millete kan kusturuyorlar. Bir de olsa halimiz nice olurdu!

Avantajın yanında ne yazık ki dezavantajlar da var. Sağlık bunlardan biri. Gerçi en büyük sorun olarak görebilirisiniz. Bir keresinde doktor beye neden burada ameliyat yapmayıp herkesi Midyat’a sevk ettiklerini sormuştum. Kendilerinde yeterli uzman ve ekipman yokmuş. Bir durak gibi düşünün. Gelip birkaç saat, kimi zaman dakika, oturup başka yerlere sevk ediliyorsunuz.

Bir diğer sorun, (bana göre en az sağlık kadar önemli) sosyal alan olmaması. Birkaç parkımız var onlar da kışın kapalı. Yazın Allah’a emanet. Her yer kırık dökük. İnsanlar nefes alabilmek için mesai bitiminde kendilerini ya Şırnak taraflarına atıyorlar ya da Midyat’a.

Konuyu fazla uzatmada Kızıltepe ve diğer ilçelerde dahil bu aralar milletin en çok konuştuğu gereksiz fiyat artışları. Bir serpme kahvaltı bin lira olur mu?

Gördüğünüz gibi konuşacak ne çok sorun varmış.

Peki, ya ÇOCUKLARIMIZ!

Onların yaşadıkları bizim için sorun değildir. Nasıl olsa sabah okula gidiyorlar akşam eve geliyorlar. Başlarında onlara bakıcılık yapan öğretmenler var. Kalem, defter, silgi ne lazımsa alıyoruz. Harçlık da veriyoruz. Daha ne olsun!

2016 yılında kız meslekte görev yaparken kapının önünde toplanan erkekler dikkatimi çekmişti. Bazı kızların servisi yoktu. Ya da vardı ama yine de onlarla gidiyorlardı. Oysa erkek olmama rağmen babam beni okula bıraktığında eti senin kemiği benim derdi. Belki de bu yüzden öğretmenlere karşı saygıda kusur etmedik. Toplantı gününü bekleyip bunları velilere anlattım. Anlattım derken kızdım. Neden çocuklarını umursamıyorlar diye. Onlardan daha önemli neleri vardı ki?

Bu soruna değinmek için yazar öğrenci buluşmaları adı altında ilçede sırayla okulları dolaştık. Zannettik ki yarım saatlik konuşmayla her şey yoluna girer. Meğersem en büyük tehlike okul kapısının önündeymiş.

Evet değerli okur, farkında olmasak da çocuklarımız büyük tehlike altında. Bugün bir ilkokul çocuğu arkadaşına kesici aletle saldırabiliyor. Toplanıp darp edebiliyor. Hatta uyuşturucunun ağına takılabiliyor. O yüzden önceliğimiz çocuklarımız olmalı. Yaşamak için elbette çalışmamız gerekiyor. Lakin bir saat boşluk yaratıp öğretmen ziyarete yapabilmeliyiz. Onların sosyal çevrelerini görebilmeliyiz. Hiçbir şey yapamazsak bile en azından akşam eve geldiğimizde onları karşımıza alıp iki lafın belini kırabilmeliyiz.

Bir şeyleri baskılayarak, yasaklayarak, onları mahrum bırakarak çocuklarımızı korumuş sayılmayız. Sevgi göstererek başkalarının hakkına saygı göstermesi gerektiği bilincini kazandırmalıyız. Sürekli sert yüzümüzü gösterirsek çocuklarımız bizden uzaklaşır. Küçük sorunlarını bizim yerimize arkadaşlarına anlatır. O sorunlar büyüyüp başına bela açınca yani çok geç olunca haberimiz olur ancak. Kaldı ki onlar bizim düşmanımız değil en değerli varlıklarımız, geleceğimizdir.

Bugün bir sohbet meclisinde oturduğumuzda; yol, su, trafik, hayat pahalılığı ve elektriği hiç konuşmayın demiyorum. Yine konuşun. Ama bu konuşmaya çocukları da dahil edin. Ne yaparsak bu gençler artık kan dökmekten vazgeçer, vatana ve millete hayırlı birer birey olurlar diyebilmeliyiz.

Unutmamalıyız ki her şey elimizde!

Ya bu çocuklar ahlaklı bir doktor, öğretmen, mühendis, işçi olup insanlık namına hizmet ederler. Ya da vicdansızlıklarıyla nam salıp hangi makama geçerlerse geçsinler halkı ezerler.