Mine KAPI / Yazar

Biz aslında belki de eski günleri değil, o eski günlerin güzel insanlarını özledik. Oysa ne çok güzel şeyi kaybettik. Sokak oyunlarını, vefalı komşuları ve yaraya merhem olan eski insanları...

“Eskiden” diye başlayan cümlelerin hepsi ağır bir özlem içerir. Çünkü biz eskiden daha mutluyduk. Eskiden eşimizi dostumuzu görmeye giderdik; evini, eşyasını görmeye değil. Kimse kimseyi kınamazdı. Kibirli insanlar azdı, mütevazı insanlar ise çoktu.

Şimdi nerede o dostluklar, o komşuluklar? Modern hayatın yalnızlığındayız; ayrıyız ve birbirimizden kopuğuz. Sizler de özlemiyor musunuz o güzel insanları?

Ne eski kapılar kaldı ne de eski insanlık. Evler büyüdü, büyüdü; insanlık ise küçüldükçe küçüldü. Kapılar sağlamlaştı, insanlık çürüdü. Hiç olmazsa unutmamak isterdim. Eski akşamları, sevdiklerimle dolu odaları...

Geçmişe dönmek mümkün olmasa da hatıraların sıcaklığıyla yaşamak güzeldir. Ah, o eski güzel günleri hatırlamak bugünü daha anlamlı kılar.

Zamanın acımasızca akıp giden temposu içinde geriye dönüp baktığımızda, içimizi ısıtan ama aynı zamanda hafif bir hüzne boğan o iki kelime yankılanır: “Ah o eski günler.” Hafızanın derinliklerinde saklı kalan o yıllar, sadece bir zaman dilimi değil, aynı zamanda ruhumuzun en saf, en dokunulmamış köşesidir.

Geçmişe duyulan özlem, insan doğasının en güzel ve en evrensel duygularından biridir. Teknolojinin hayatımızı böylesine kuşatmadığı, ekranların arasına sıkışmadığımız o dönemlerde komşuluk ilişkileri çok daha sahiciydi. Sokaklarda yankılanan çocuk kahkahaları, akşam ezanına kadar evine girmeyen ve sokak lambasının ışığında evinin yolunu bulan nesiller için o günler; güvenin, paylaşmanın ve en önemlisi anın tadını çıkarmanın simgesiydi.

Bayram sabahları kapı kapı dolaşıp toplanan şekerlerin verdiği mutluluk, bir fincan kahvenin kırk yıllık hatırının olduğu o uzun sohbetler; günümüzün hızla tüketilen dijital ilişkileriyle kıyaslanamayacak kadar değerliydi.

Bugün geldiğimiz noktada, metropollerin o bitmek bilmeyen koşturmacası ve dijital dünyanın getirdiği sanal sosyalleşme, bizleri birbirimize fiziksel olarak yakınlaştırsa da duygusal olarak yalnızlaştırdı.

Geçmişe özlem duymamızın temel sebebi belki de zamanın kendisi değil; o zamanlarda içimizde barındırdığımız saf insanlık ve bozulmamış değerlerdir. İnsan ruhu, kendisini doyuran o eski samimiyeti arar.

Eski günlerin o nostaljik kokusunu içimizde yaşatmaya devam edeceğiz. Çünkü insan hatıralarıyla var olur ve geçmiş, bugünümüzün en sağlam temelidir.

Yaşanan her anın kıymetini bilmek ve hayatın güzelliklerini ertelemeden yaşamak, belki de o eski günlerin bize bıraktığı en büyük mirastır.

Mine KAPI