Ruhuma bir kıvılcım
edasıyla yerleşen
sen iken,
gönlüme cemre düşer;
ısıtır yüreğimi.
Bir kor olup
yakarsın düşlerimi.
Gönül beyhude iken
aşksız neylesin bu abdal?
Mevlânâ olup da
Şems’e yanmak mıdır aşk?
Destanlarda andım seni,
öykülere saldım.
Romanlarda yazdım adını.
Düşlerimden geçişin
yakar bu abdali.
Mah cemaline hasretim;
sürme, sürme diyardan diyara
bu âşığı.
Yaprak olup düşerim hayatına;
sararmış bir sonbahara mı,
yeşeren bir ilkbahara mı?
Maziye sahip olan gönül
sana tutsak olmaz mı?
Ey âşık!
Kerem misin, Mecnun musun?
Aslı’ya, Leyla’ya tabi iken
geçmez dediğin ömür
bir göz kapanışında,
bir ömrün hazanında…
Ey âşık…
Yazar: Neşe Ünal
Bu yazı toplam 793 defa okunmuştur.