ilk suyu kadın bilir,
ilk tohumu kadın saklar.
Güneş taşlara vururken
tarihi omzunda taşır
adı anılmadan.
Sümer tabletlerinde
parmak izi vardır kadının,
kil henüz yumuşakken
sözü o kazır zamana.
Enheduanna göğe bakar,
tanrılar bile susar
kadının duasında.
Semiramis yürür surlarda,
rüzgâr saçlarını değil
iradesini savurur.
Ordular diz çöker
bir bakışın önünde,
çünkü güç bağırmaz
Mezopotamya’da.
Boynunda gümüş,
kolunda dövme,
teninde güneşin tarihi.
Her çizgi bir hatıradır,
her yara bir destan.
Ana olur,
savaş olur,
toprak olur kadın.
Mabed yol kenarındadır
çünkü kadın
hayatın tam ortasında durur.
Ne geri çekilir
ne tahttan iner.
Mezopotamya konuşur hâlâ:
“Ben kadınla kuruldum.”
Bu yazı toplam 970 defa okunmuştur.