“Çocuklarınızı bulunduğunuz çağa göre değil, onların yaşayacağı çağa göre yetiştirin.”
Hz. Ali’ye atfedilen bu söz, bugün artık sadece bir hikmet cümlesi değil; psikolojinin,
sosyolojinin ve eğitim bilimlerinin ortak kanaatidir. Ama bir şartla: Bu sözü köklerinden
koparmadan, yanlış anlamadan uygularsak…
Bugün çocuklarımızı kaybetmiyoruz belki, ama kaybetme eşiğinde tutuyoruz. Çünkü dünya
hızlandı, sınırlar silindi, ekranlar çoğaldı. Biz ise hâlâ çoğu zaman “bizim zamanımızda”
diyerek konuşuyoruz. Oysa araştırmalar açıkça söylüyor: Çocuk, geçmişle değil; anlamla bağ
kurar.
Ergenlik dönemi, insan hayatının en kritik kavşağıdır. Psikologlar bu dönemi “kimlik inşası”
olarak tanımlar. Genç, aynaya bakar ve şunu sorar: Ben kimim? Eğer bu soruya evde, ailede,
kültürde, inançta cevap bulamazsa; cevabı başka yerlerde arar. Sosyal medya oradadır. Sanal
kahramanlar oradadır. Popüler ama geçici kimlikler oradadır.
İşte kayıp tam da burada başlar.
En büyük yanılgımız şudur:
“Biz böyle büyüdük, onlar da böyle büyüsün.”
Oysa bilim diyor ki: Zaman değişti, çocuk değişti, ihtiyaçlar değişti. Ama değerler değişmedi.
Değişmemesi de gerekir.
Çocuk ve ergen psikolojisi bize net bir tablo sunuyor:
Aşırı baskı, kişiliği eziyor.
Sınırsız özgürlük, yön duygusunu yok ediyor.
Sağlıklı gelişim ise değer + sınır + şefkat + örneklik dengesinde mümkün oluyor.
İslam ahlakı tam da bu dengeyi tarif eder. Çocuk, bastırılacak bir varlık değil; korunacak bir
emanettir. Peygamber Efendimiz’in çocuklara yaklaşımı; korku değil güven, ceza değil
merhamet, emir değil örneklik üzerinedir. Kur’an’ın akla ve vicdana yaptığı vurgu, fikri hür
ama ahlaken sorumlu bir insan modelini hedefler.
Bugün “iyi eğitim” denildiğinde akla sadece diploma geliyorsa, büyük bir yanılgı içindeyiz.
Eğitim bilimleri artık şunu söylüyor: Akademik başarı tek başına yetmez. Karakter yoksa,
bilgi tehlikelidir. Güç var ama ahlak yoksa, yıkım kaçınılmazdır.
Dünyadaki kargaşa ve savaşlar bize bunu acı bir şekilde gösteriyor.
Teknoloji var, silah var, bilgi var…
Ama vicdan yoksa, insanlık yoktur.
O yüzden çocuklarımıza sadece meslek öğretmek yetmez. Onlara insan olmayı öğretmek
zorundayız. Empatiyi, adaleti, merhameti, sorumluluğu… Mazluma bakmayı, hakka taraf
olmayı…
Sosyolojik araştırmalar şunu da ortaya koyuyor: Aidiyet duygusu güçlü olan genç savrulmaz.
Kendi kültürünü, tarihini, inancını bilen birey; çağın içinde kaybolmaz. Ama bu değerler
korkuyla değil, anlamla ve sevgiyle aktarılmalıdır.
Bugünün genci dijital dünyadan koparılamaz. Yasaklamak çözüm değildir. Asıl mesele,
rehberliktir. Genç, nasihatten çok örnek ister. Söyleneni değil, yaşananı izler.
Bugün çocuklarımıza verdiğimiz her doğru değer, yarının huzurudur.
Bugün ihmal ettiğimiz her sorumluluk, on yıl sonra karşımıza toplumsal bir fatura olarak
çıkar.
Çocuklarımızı yaşadığımız çağa hapsetmeyelim.
Ama yaşayacakları çağa hazırlarken köksüz de bırakmayalım.
Kökü sağlam olan ağaç, fırtınadan korkmaz.
Değerle yetişen genç, çağın esiri olmaz.
Bu bir tercih değil, bir zorunluluktur.
Bu bir temenni değil, son çağrıdır.
Bu yazı toplam 1615 defa okunmuştur.
Yorum Ekle
Arkadaşına Gönder
Yazdır
Yukarı
EVİMİZ TERTEMİZ, PEKİ DÜNYA NEDEN KİRLİ?Halil EL
SİZ YALNIZ DEĞİLSİNİZ, BİZ BURADAYIZ: EN DEĞERLİLERİMİZ, BAŞ TACIMIZ YAŞMine KAPI
SOSYAL MEDYA AHLAKISadullah GÜNEŞ
ARAFTANeşe ÜNAL
Ruhun İnşası ve Hayatın KalitesiYusuf BEĞTAŞ
YOKSULLUĞUN EN SESSİZ HÂLİ: BİR ÇİFT AYAKKABIMahabat İskenderoğlu 
SİZ KİMSİNİZ?Abdulaziz ALTEKİN
TAVUKLAR İŞLERİNİ İHMAL EDİNCEMecit Akgül
