ANNEM

		Anne…
		Senin adını söylediğimde
		İçimde eski bir çöl rüzgârı eser;
		yorgun, sıcak ve dua kokulu…
		Sanki uzak minarelerden yükselen
		bir sabah ezanı gibi
		ruhuma huzur iner.

		Ben seni yalnızca
		beni büyüten bir kadın sandım yıllarca.
		Oysa sen,
		Allah’ın merhametini
		ellerinde taşıyan bir rahmetmişsin.

		Bir çocuk düşmeden önce
		annenin yüreği sızlarmış meğer.
		Ben bunu büyüyünce öğrendim.
		Çünkü ben ağladığımda
		önce senin gözlerin dolardı.

		Ey annem…
		Sen konuşunca
		evimizin duvarları bile yumuşardı.
		Bir “Yavrum…” deyişin vardı;
		dünyanın bütün gürültüsünü sustururdu.

		Sen sofraya yemek koymazdın sadece;
		huzur koyardın, bereket koyardın.
		Bir lokmanın içine
		sabır karıştırır,
		şefkat serperdin.
		Bu yüzden hiçbir nimet
		senin elinden çıkan ekmek kadar güzel olmadı.

		Bazen seni gizlice izlerdim annem…
		Herkes uyurken bile
		senin yorgunluğun uyumazdı.
		Bir annenin uykusu
		evladının nefesi kadar hafif olurmuş.

		Şimdi anlıyorum;
		neden cennet
		annelerin ayaklarının altına serildi…
		Çünkü Allah,
		merhametin dünyadaki şeklini göstermek istediğinde
		anneyi yarattı.

		Sen hastalandığında
		evimizin ışığı azalıyor annem.
		Çünkü sen yalnız bir insan değilsin;
		bir evin duası,
		bir ailenin kalbi,
		bir çocuğun sığınağısın.

		Ey annem…
		Senin ellerin
		dünyanın en güzel duasıdır.
		Başımı okşadığında
		içimdeki bütün korkular susar.

		İnsan büyüdükçe anlıyor bazı şeyleri…
		Dünyada herkes yorabilir insanı,
		herkes kırabilir.
		Ama anne,
		evladının kırık yerlerini bile
		sessizce sarar.

		Bir gün aynaya baktım annem…
		Yüzümde sana benzeyen çizgiler gördüm.
		O an anladım ki
		insan yaşlandıkça
		annesine daha çok benziyor;
		ve annesini daha çok özlüyor.

		Ey benim ömrüme serilmiş rahmet…
		Sen gidince
		hangi kapı beni koşulsuz affeder?
		Kim sesimden yorgun olduğumu anlar?
		Kim “Yedin mi evladım?” diyerek
		bir cümleyi duaya dönüştürür?

		Şimdi bütün şiirler sussa bile
		senin adın kalır içimde.
		Çünkü “anne” kelimesi
		yalnız bir söz değildir;
		bir sığınaktır…

		Ve ben biliyorum ki;
		bu dünyada cenneti görmek isteyen
		önce annesinin gözlerine bakmalıdır…

		Halil EL
		halilelbey@hotmail.com

Halil EL / Yazar

ANNEM