Mine KAPI / Yazar

 

 

 

 

 

İnsan hayatı bir yolculuktur. Hastaneler ise bu yolculuğun en zorlu, en engebeli virajlarıdır. Bu virajların kalbi ise hastane odalarıdır. İlk bakışta soğuk, mesafeli ve monoton görünen bu odalar, aslında dünyanın en büyük mücadelelerini, en yoğun duygusal dalgalanmalarını ve her şeye rağmen sönmeyen bir umut ışığını barındırır. Beyaz duvarların çevrelediği bu dar alan, insanın yaşama arzusunun yeniden filizlendiği bir cephedir.

 

Hastane odaları, insan hayatının en kırılgan, en derin ve en umut dolu anlarına tanıklık eden benzersiz mekânlardır. Bu odalar sadece beyaz duvarlardan ve tıbbi cihazlardan ibaret soğuk alanlar değil; içinde korkuyu, özlemi, sevinci ve teslimiyeti barındıran canlı birer hafıza merkezidir.

 

Hayatın baş döndürücü hızından, günlük telaşların gürültüsünden aniden kopup kendimizi bir hastane odasında bulduğumuzda, dünya dışarıda dönmeye devam ederken bizim için zaman adeta durur. Hastane odaları, insanın kendi varlığıyla, sağlığıyla ve hayatın geçiciliğiyle en çıplak şekilde yüzleştiği mekânlardır.

 

Bir hastane odasına adım attığınızda, beyaz ya da açık renkli duvarlar, odadaki belirsizliği yatıştırmak istercesine sessizce durur. Köşede ritmik bir şekilde bipleyen monitörler, serum ve kan askıları, her an yardıma hazır duran çağrı butonları, buranın sıradan bir yer olmadığının en büyük kanıtıdır. Bu odada zaman, saatteki yelkovanın hareketine göre değil; damla damla akan bir serumun, verilen bir kanın hızına ya da doktorun vizite saatine göre ölçülür.

 

Hastane odası, insana kibrini unutturur ve ona en saf hâliyle acizliğini hatırlatır. İnsan, sağlıklıyken fark etmediği nefes almanın, yürümenin, kendi işini kendisinin görebilmenin ne büyük bir servet olduğunu dört duvar arasında anlar. Bu odalar sadece acının mekânı değildir; refakatçinin sandalyede uykusuz geçirdiği gecelerdeki fedakârlığı, bir hemşirenin sıcak gülümsemesini, bir doktorun kolunuza girerek ameliyat sonrası sizi ilk kez yürütmesini ve müjdeli bir haberle gelen rahatlamayı da barındırır.

 

Hastane odasının kapısı kapandığında, içeride bambaşka bir dünya kurulur. Odanın sessizliğini bölen tek şey bazen hastanın derin iç çekişleri, bazen başucunda bekleyen sevdiklerinin fısıltıyla ettiği dualar, bazen de çok uzaklarda edilen dualar ve “Keşke bir kuş olup hasta yatağında onu görebilsem.” dileğidir.

 

Hastane odasının yatağında geceler, gündüzlerden daha uzun ve sessiz geçer. Odadaki sessizlik derinleşir. İşte o sessizlikte insan, içsel bir yolculuğa çıkar. Geçmişini, hatalarını, ertelediği hayallerini düşünür. Hastane odası bir okul gibidir; insana sabretmeyi, dayanıklı olmayı ve en önemlisi şükretmeyi öğretir. Sabaha karşı odanın içine sızan ilk güneş ışıkları, yeni bir günün ve iyileşmeye doğru atılan yeni bir adımın habercisidir.

 

Hastane odaları, her ne kadar zorunlu ve hüzünlü uğrak noktaları olsa da aslında yeniden doğuşların ve şifanın merkezidir. Bu odalar, bizlere hayatın pamuk ipliğine bağlı olduğunu gösterirken aynı zamanda o ipliği sıkıca tutmamız için gereken gücü ve umudu da içimizde yeşertir.

 

Hastane odaları, insan hayatında bir duraklama ve muhasebe yeridir. Hastane odasından ayrılan bir insan, sağlığın kıymetini daha iyi bilerek, yaşamın her anını daha derinden kucaklayarak ve yüreğinin sessizliğinde sevdiği insanlarla yeniden buluşmanın huzuruyla hayata adım atar.

 

MİNE KAPI